ایرانیان بسیاری در درازنای تاریخ از دیرباز تا امروز شهره خاص و عام گشته اند. برخی از این نامداران چون ابن سینا، زکریای رازی، ابوریحان بیرونی و خواجه نصیرالدین طوسی به سبب دانش افزونشان چنین نامور گشته اند و برخی دیگر چون سورنا (سردار نامی ایران در روزگار اشکانی)، نادرشاه افشار و ابومسلم خراسانی، هوشمندی و توانمندی نظامیشان دلیلی بر پرآوازه گشتن نامشان شده است. دسته ای از این ناموران همچون خواجه نظام الملک طوسی، خواجه رشیدالدین فضل الله همدانی به سبب خردورزی سیاسی در شمار سرآمدان تاریخ وارد شده اند و گروهی دیگر از این شناخته شدگان چون کوروش بزرگ، داریوش بزرگ و یعقوب لیث صفاری، به سبب پندار، کردار و گفتار نیک پیشه ساختن در امر حکومت صاحب نام گشته اند. خواجه غیاث الدین جمشید بن مسعود کاشانی که در دنیای غرب به «الکاشی» (al-kashi) نامور است ازجمله این بزرگان و پرآواز گان است که شوربختانه با وجود شناخته شده بودنش نزد اندیشمندان و شرق شناسان غربی در میان ایرانیان همچنان گمنام و ناشناخته مانده است...
ادامه مطلب

موارد مردودی نشان می‌دهد که تولیدکنندگان از چربی صفاقی (چربی موجود در دستگاه گوارش و لابه‌لای روده‌ها)، غضروف شفاف مربوط به دستگاه تنفسی و ریه، عروق، رگ و اعصاب و بافت پیوندی (پوست رگ و پی و چربی ضایعات گوشتی) یعنی بافت‌هایی خاص که عضله نیستند و تولیدکنندگان طبق استاندارد ملی مجاز به استفاده از این بخش از لاشه دام در تولید فرآورده‌های گوشتی نیستند، استفاده شده است....
ادامه مطلب